Горды, смелы хевсуры и неутомимы сваны,
мадонны Грузии с бездонно-ежевичными глазами,
Тбилиси мой родной, великий и наивный Пиросмани,

люблю всех бесконечно, - будто бы не знаю.

Бессонно-одержимый выпивает рюмку водки,
мазок, мазок, чтобы разжечь несладкой жизни,
красавиц ортачальских краски примитивно он разводит,
не зная, что маститый он. Художник истый!

Ушел в пасхальный день. Малюя, улыбался.

И мне легко, и беспечально, потому что если
на улице, носящей его имя, проживая,
встречаю я иконописца, называя - Нико-поднебесный.

Пребудет Грузии лоза, хоть небо довеку и манит!
Пусть Мтквари мрачная, но и хрустальные потоки!
Тбилиси мой родной, мой гений Нико Пиросмани,
- Пусть будут вечны! - так вещают эти строки!

coverсия

*******

ნიკო პიროსმანი

ყველა ქართველი და ყველა სვანური

მაყვლის თვალებით ქართველი გოგონა

ჩემი თბილისი და ფიროსმანი,

არ ვიცი, რომ შენში ძალიან მიყვარხარ.

როდესაც ის გარდაიცვალა,

ყველანი გიჟდებოდნენ მასზე.

ცხოვრებაში ვის სჭირდა იგი?

მე ვცხოვრობ ფიროსმანის ქუჩაზე

და ყოველ დილით ნიკოს ვხვდები.

უძილობა და გიჟი ჭიქა არაყი ცარიელ კუჭზე,

შემდეგ, დაიძინა მძინარე,

ამახვილებს ორთაჭალის ლამაზმანებს.

ქართული ცა, ქართული ვენახი,

მტკვარი ტალახია დიახ, მტკვარი გამჭვირვალეა,

ჩემი თბილისი და ფიროსმანი,

არ ვიცი, რომ შენში ძალიან მიყვარხარ.

Ладо Асатиани (1917—1943) — грузинский поэт.